جمعه ها

بي تو

تعطیلند!

جوجه ها را

آخر پاييز مي شمرند

امـا اين بار

بهاري در راه است

سبز

با پرستوهايي بيشمار!

باز هم من از بهشتت سيــب مي چينـــم اگــر

تو مرا صد بار ديگر هم ز در بيرون كني؟!

كرمی شبتاب

بي تاب توست

ماه من!

تا

ضامنم شوي!

يك آسمان ستاره نشسته به خـــاك تو

خورشيد خوشه ايست زانگور تاك تو

صد پيرهن،ستاره وخورشيد مي درند

اي ماه من! به بوي گـــريبان چـاك تو

صـــد آسمان ستاره شده سنگريز تو

لختي بخند تا گل خورشيــــد بشكفد

از پشت ابر زلف و خط مشک بيـــز تو

گناه من

يك اختلاف ساده در حرف؟!

آن را به غير لعل لبش پس نمي دهم

اما نزديك اين درخت نشويد؛كه از ستمگران خواهيد شد. بقره/۳۵

هر چند گفتي كه مشو نزد درخت سيب

امٌا نشاني هاي  باغت  را خودت دادي؟!

من از ديوار باغ بالا رفتم

و سيب را چيدم!

چشيدني است

نه چريدني!

امٌا مگـــــر سيب فريب گــونه ات  بگذاشت

.....
قرارما اين نبود؟!

كلاغی در آن تخم گذاشت؟!

آبروي مزرعه رفت؟!

بر قامت كوتاه مترسك

"آبروي ده ما را بردند"؟!

آنقدر صبور بود

كه

سنگ پا هم

از پا افتاد؟!

كه من کشته ی ناوک و  غمزه ام

----------------------------------------

شراب نگاهت مرا مست كرد

بيا جام جـــم را به جامم بزن

هر آنكه مست و خمار سياه چشم تو گشت

دلبري و دلربايي شيوه ي چشمان اوست

چشـــم نرگس را بگـــو راه دگر پيدا كنـــد

و

از درخت

من فقط سيب را چيدم؟!

كيست دگر كيست دگر غير من

مـــادر و هم دايه ي دلســوزتر

نيست دگر نيست دگر غيـر من

چرا فقط به چراگاه جسم مشغولي؟!

تو هميشه

هنوز،

آخر ماهي!

گل آفتاب ،گردان!

حيف باشد كه تو در خاك گــــرفتار آیي!

دريغ باشد اگر محـــو دیگری باشی!

سر و سرّي است مرا با سر زلف و دهنش

                 كه فقط غنچه ي سربسته ي او مي داند؟!

سر به سرت مي گذارم

تا سر

به سرم بگذاري؟!